Έχουμε διαβάσει 2974 βιβλία

Ο ΑΧΟΣ ΚΙ Ο ΒΥΘΟΣ

08.06.2016
facebook email
Ο ΑΧΟΣ ΚΙ Ο ΒΥΘΟΣ
Εκδοτικός Οίκος
ΚΕΔΡΟΣ
Συγγραφέας
Παύλος Πέζαρος
Κατηγορία
ISBN
978-960-04-4686-9
Σελίδες
64
Σπονδυλωτή συλλογή σε τρία μέρη, παλίμψηστος γραφή, παραχάραξη ηδονής εις οδύνην, παλινωδία του αναπόδραστου παρελθόντος. «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» τον δικό του, τον σωματικό ή σωματοποιημένο, με μπόλικη δόση ρομαντισμού (από το κίνημα «Θύελλα κι Ορμή» - “Sturm und Drang”), καταφεύγοντας επιλεκτικώς στην «αισιοδοξία της ανάμνησης» (κατά Ευάγγελον Παπανούτσον), ο Παύλος Δ. Πέζαρος προβαίνει σε βελονισμό της μνήμης πατώντας όμως σε ίχνη προγενέστερων ακριβοδίκαιων σπαραγμών. Και μόνον το γεγονός ότι επισημαίνει στο τέλος την τριετή συνήθως (αλλά και δωδεκαετή, κάποτε) περιπέτεια συγγραφής του ποιήματος, προδίδει έναν «ποιητή τεχνίτη» (poeta faber), επίμονο κι επιθετικά σαρκαστικό. Το στοιχείο της ειρωνείας είναι ιδιαίτερα κραυγάζον εντός κι εκτός των τυπωμένων σελίδων. Η νοσταλγία του έρωτα, ουχί ως παθητικής οδύνης ή εξιδανικευμένης αναμονής αλλά ως επιθετικού αλαζονικού φαλληφόρου κυνηγιού ηδονής ανεξίτηλης, αλλά όχι πάντα ανεπίληπτης. Η πολιτική ορθότητα του προσεκτικώς λειασμένου λόγου υποκρύπτει ένα ενεργό ηφαίστειο που ξεθυμαίνει ως δράκων τη φούρια της καταπιεσμένης του ζωτικότητος. Περί αυτού πρόκειται. Θεματολογικώς και ορθολογικώς, το ποιητικό εργαστήρι του ολιγογράφου αλλά μακροημερεύοντος λογοτεχνικώς Παύλου Δ. Πέζαρου, που διανύει την πέμπτη δεκαετία από την πρώτη πρωτόλεια πολυγραφημένη ποιητική συλλογή του και την τέταρτη δεκαετία από τη δεύτερη τυπωμένη κανονικώς και με τον Νόμο, περιστρέφεται γύρω από τη νοσταλγία της σωματικότητας του έρωτα, την εξιδανίκευση της ελληνικής γλώσσας ως μόνης μη βαρβάρου, την ανίχνευση του θανάτου μόνον ως υπόμνηση του Χαμένου Χρόνου και όχι ως επιθυμητή ή απευκταία τελευτή. Παρηχήσεις του χι, του ρο, παραπομπές στην ποίηση σημαντικών ή μεγάλων, συγχρόνων του ή και νεκρών ποιητών, εμβάπτισις της πένας του εις μελανοδοχεία άλλων, αλλά ποτέ αλλότρια, εμβύθισις εις το συλλογικό υπόστρωμα της Πανανθρώπινης Συνειδητότητας, έγχυσις ικανής ποσότητος οξέους ίνα ουδετεροποιηθεί το αλκαλικό διάλειμμα μιας αδρανούς ζωής, περιπλεγμένης στα συρματοπλέγματα των παντοειδών συμβάσεων, αφυδατωμένης από την δρόσο του φιλιού του καυτερού. Παρ’ όλο που αποφεύγει τις πιπεράτες παρεκβάσεις της σύγχρονης ποίησης κι αποφεύγει να προκαλεί το θυμικό αναγνώστη, διά του νοητικού επιτυγχάνοντας την όποια υπέρβαση, της διά του συνειδητού ελέγχου λύσεως παντός είδους Γορδίου Δεσμού που συναντά, στήνει στον λογοτεχνικό του δρόμο επίτηδες, ή αποφεύγει εκ προμελέτης, παρ’ όλην τη νεοκλασική αισθητική και την αρχαιοελληνική παιδεία του, παρά τις όποιες πολιτικές ή κοινωνικές παρεκβάσεις, ο λόγος του Παύλου Δ. Πέζαρου, δεν είναι μήτε εριστικός μήτε ναρκισσιστικός, αλλά ομοιοπαθητικώς παρεμβατικός. Τι εννοώ με αυτό; [Διότι συχνά με κατηγορούνε ότι δεν παρακολουθούν το νήμα της κριτικής μου σκέψεως και μεθοδολογικής εμβαθύνσεως στα πονήματα των άλλων…] Εννοώ ακριβώς, ότι –όπως λέει ο μεγάλος Σεφέρης– όσο κι αν προσπαθούμε να μιλήσουμε με τη φωνή εκείνη που μας αρέσει, και λειαίνουμε τον λόγο μας και στρογγυλεύουμε τα βότσαλα που εμποδίζουν την έκφρασή μας, τελικώς αυτή ακριβώς η φωνή, που είναι δική μας, αυθεντική κι αναλλοίωτη, απαράγραπτη κι απαραχάρακτη, μόνον εκείνη βρίσκει τρόπο να αναπηδήσει, να αναβλύσει και να εκβάλει μέσα από τις πληγές μας. Τι εννοώ με αυτό; Μα το είπα πολλαπλώς μέχρις εδώ: πληγές χαίνουσες, προμηθεϊκής και οιδιπόδειας αλλά ουδέποτε αδαμικής προελεύσεως, ενοχής κι αυτοτιμωρίας, πληγές που προήλθαν πάντα από τους άλλους, ουδέποτε από τις αστοχίες του ομιλούντος, αφού δεν φαίνεται να πιστεύει ούτε στην «αμαρτία» ούτε στο «προπατορικό αμάρτημα». Μιλάει συγκαλυμμένα και προσεκτικά για το δικαίωμα των ανθρώπων στο άγγιγμα, για την αθωότητα της συνενοχής, που ουδεμία σχέσιν έχει (ή θέλει να έχει) με την ανοχήν αλλοτρίων κακουγουστιών (όπως τα βαρβαρίζοντα ελληνικά που ξεχύθηκαν στους δρόμους). Με πίστη και διαρκή επιστροφή στη δημοτική μας παράδοση, ως συνεχίστριας του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, καταφεύγει ακόμα και στη «μαλλιαρή δημοτικιά», συνθέτει ολόκληρο ποίημα με δυσκατάληπτη για τους αμύητους ναυτική ορολογία, εις δόξαν του Νίκου Καββαδία κι ως επιτομή της αλλοδιαστασιακής ποιήσεώς του.

Ο Παύλος Δ. Πέζαρος είναι τεχνίτης του Λόγου και κρύβεται πίσω από αυτόν. «Κρύπτεσθαι φιλεί». Οι πέντε αισθήσεις είναι το ποιητικό του ανδραγάθημα κι η αθλοθεσία που έχει τεθεί από τον ίδιον είναι να τις υπερβεί μετουσιώνοντάς τες ποιητικώς, αφού προηγουμένως τις έχει χορτάσει. Μέχρι κορεσμού. Αισθητικού πάντα. Όσο για τον ρομαντισμό, είναι κι αυτό ένα λούστρο, συνηθισμένο στους ποιητές της βαλκανικής μας παγκόσμιας μοναξιάς και περιχαρακωμένης αλαζονείας.

Ο Παύλος Δ. Πέζαρος είναι σημαντικός ποιητής, γιατί δεν βιάζεται, δεν ναρκισσεύεται, δεν κουτσουρεύει τον λόγο του, αλλά φείδεται του τρόπου, του αυθόρμητου. Επίμονος τεχνίτης, ίσως φτάσει κάποτε (όχι συντόμως, του εύχομαι) στο πέρας εκείνο μιας διαδρομής, όπου συναντάς τοίχο, ή τείχος (το όριο) και τότε δεν μπορείς να πας ούτε μπρος ούτε πίσω, χωρίς να κοροϊδέψεις τον εαυτό σου ή τον αναγνώστη. Και τότε είσαι πλήρης. Έπραξες ό,τι καλύτερο μπορούσες. Έφτασες στο σύνορο του Άρρητου. Από εκεί και πέρα, μόνο στην «άλλη πλευρά» μπορείς να συνεχίσεις την πορεία σου και να κορέσεις την όποια περιέργεια απέμεινε στην αφυδατωμένη, σταφιδιασμένη ψυχή για το Άγνωστο. Ευτυχείς εκείνοι που ολοκληρώνουν αυτή τη διαδρομή και πετάν ανενόχλητοι για το Επέκεινα.

Η βαθιά, πολύπλευρη και πολυπρισματική γνώση της Ελληνικής Γλώσσας και λαλιάς, είναι από τα σημαντικά λογοτεχνικά προσόντα και ποιητικά χαρίσματα της Μούσας του Παύλου Δ. Πέζαρου. Αλήθεια, από πού βγαίνει αυτό το ποιητικό όνομα που ηχεί σαν ψευδώνυμο; Εγώ θα το παρατόνιζα ευχαρίστως: Πεζαρός, ας πούμε… Η συνέχεια στις …οθόνες σας [του συνδημιουργικού, ακάματου, ανικανοποίητου νοός σας].

Η ομάδα μας

Ημερολόγιο

Τελευταία άρθρα

Συνέντευξη με τη Νίτσα Μανωλά

Η Νίτσα Μανωλά με αφορμή το δίγλωσσο παραμύθι «Ο Συννεφούλης ταξιδεύει στην Ελλάδα», που έγραψε παρέα με τρεις ακόμα συγγραφείς και που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Υδροπλάνο, συνομιλεί με την Ελένη Κίτσου και το Diavasame.gr.
17.11.2019
Περισσότερα

Περιπλανήσεις σε ξένη γλώσσα / The Dutch House

Η Αφροδίτη Δημοπούλου στη στήλη της με τίτλο "Περιπλανήσεις σε ξένη γλώσσα", με όχημα την αγγλική γλώσσα κάθε μήνα παρουσιάζει επιλογές της από την ξενόγλωσση λογοτεχνία.

The Dutch House
10.11.2019
Περισσότερα

Συνέντευξη με την Ειρήνη Δερμιτζάκη

Η Ειρήνη Δερμιτζάκη, με αφορμή το βιβλίο της «Γεννημένος Λούζερ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εύμαρος, συνομιλεί με την Ελένη Κίτσου και το Diavasame.gr.
20.10.2019
Περισσότερα

Κριτικές αναγνωστών

ΣΚΙΕΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΙΝΝΣΜΟΥΘ ΣΚΙΕΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΙΝΝΣΜΟΥΘ Ξένη Λογοτεχνία ΣΥΛΛΟΓΗ JEMMA PRESS 22/11/63 22/11/63 Ξένη Λογοτεχνία Stephen King BELL ΣΙΝΟΥΧΕ, Ο ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ ΣΙΝΟΥΧΕ, Ο ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ Ξένη Λογοτεχνία Mika Waltari ΚΑΛΕΝΤΗΣ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΜΕΛΙ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΜΕΛΙ Ελληνική Λογοτεχνία Χριστίνα Ζέμπη ΩΚΕΑΝΙΔΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΟΥΜΠΟΪΣΣΕΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΟΥΜΠΟΪΣΣΕΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΟΥΝ Ξένη Λογοτεχνία Tom Robbins ΑΙΟΛΟΣ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ Ξένη Λογοτεχνία Victor Hugo ΣΜΙΛΗ ΑΜ' ΕΠΟΣ ΑΝΕΡΓΩΝ ΑΜ' ΕΠΟΣ ΑΝΕΡΓΩΝ Ελληνική Λογοτεχνία ΟΜΑΔΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ VAKXIKON.GR ΤΟ ΥΓΡΟΝ ΠΥΡ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΙΣΧΥ ΤΟ ΥΓΡΟΝ ΠΥΡ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΙΣΧΥ Ιστορία/Δοκίμιο/Μελέτη Κωνσταντίνος Καρατόλιος HISTORICAL QUEST ΑΕΤΟΙ ΚΑΙ ΛΥΚΟΙ ΑΕΤΟΙ ΚΑΙ ΛΥΚΟΙ Ελληνική Λογοτεχνία Βαγγέλης Κούτας ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΝΕΡΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΝΕΡΟ Ελληνική Λογοτεχνία Χάρης Βλαβιανός ΠΑΤΑΚΗΣ ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ (ΜΕ) ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ (ΜΕ) ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ Διάφορα Κώστας Γκοτζαμάνης ΠΑΤΑΚΗΣ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Ελληνική Λογοτεχνία Αντώνης Μπουλούτζας ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΑΕΡΟΣΑΚΟ ΧΩΡΙΣ ΑΕΡΟΣΑΚΟ Ελληνική Λογοτεχνία Γαβριήλ Αλεξάνδρου ΙΩΛΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣΚΟΝΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΧΡΥΣΟΣΚΟΝΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΜΟΥ Ελληνική Λογοτεχνία Γεωργία Μαμά ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΣΚΥΛΙΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΣΚΥΛΙΑ Ξένη Λογοτεχνία Ian Rankin ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΡΕ ΦΩΤΕΙΝΗ; ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΡΕ ΦΩΤΕΙΝΗ; Ελληνική Λογοτεχνία Τρύφων Ζαχαριάδης ΑΡΜΟΣ Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ Ελληνική Λογοτεχνία Μιμή Φιλιππίδη-Θεοχάρη ΩΚΕΑΝΙΔΑ