Έχουμε διαβάσει 2464 βιβλία

Συνέντευξη με τον Ηφαιστίωνα Χριστόπουλο

                                                         Φαντασία στα χρόνια της κρίσης
                   Το Diavasame.gr συναντά έξι νέους Έλληνες συγγραφείς Φαντασίας και Δυστοπίας
                                                               από την Αγγέλα Γαβρίλη

                                                              Ηφαιστίων Χριστόπουλος


Να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας με το θέμα που αποτελεί και την αφορμή αυτής της συνέντευξης. Σε εποχές δύσκολες όπως η σημερινή, όπου ο κόσμος έχει σοβαρά προβλήματα καθημερινότητας και επιβίωσης, πέρα από τα διαχρονικά ανθρώπινα, τα βιβλία φαντασίας (με την ευρεία έννοια της λέξης) τι προσφέρουν στο αναγνωστικό κοινό;
Καλώς ή κακώς πάντα θα χρειαζόμαστε τα βιβλία –και την οποιαδήποτε μορφή τέχνης γενικότερα–, για κάτι περισσότερο απ’ το να ψυχαγωγηθούμε απλώς. Τώρα έχουμε την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, το ISIS και την Μπόκο Χαράμ στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική, πόλεμο στη Συρία, διακρίσεις με βάση τη φυλή, το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, εντός και εκτός συνόρων, και πάει λέγοντας. Πιο παλιά είχαμε και πάλι –ακόμα περισσότερες–, διακρίσεις, τους Ναζί, τον Μακάρθι, την αποικιοκρατία – και θα σταματήσω εδώ, για να μην πάω πολύ πίσω. Σε δέκα, είκοσι, εκατό χρόνια από τώρα, δεν ξέρω τι θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε, είμαι όμως σίγουρος ότι κάτι θα έχουμε να ασχολούμαστε.
Μέσα από αυτό το πρίσμα βλέπω –εγώ τουλάχιστον–, και τη φανταστική λογοτεχνία. Προσφέρει μια παραμορφωμένη εικόνα του πραγματικού κόσμου, μέσα από την οποία μπορεί κανείς να εστιάσει σε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του, πραγματικά χαρακτηριστικά που έχουν όμως τοποθετηθεί σε ένα υποθετικό πλαίσιο. Νομίζω ότι αυτός ο παραμορφωτικός καθρέφτης μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να δώσει μια πιο καθαρή εικόνα. Εγώ τουλάχιστον αυτό κάνω: Παίρνω ένα θέμα, μια κατάσταση, έναν προβληματισμό, και τον τραβάω στα άκρα, δημιουργώντας μια πραγματικότητα η οποία να χωράει αυτό ακριβώς που θέλω να πω.
Και βέβαια, σε σχέση με την Ελλάδα της κρίσης συγκεκριμένα, η λογοτεχνία φαντασίας μπορεί ίσως να προσφέρει μια διέξοδο από τη δύσκολη πραγματικότητα – ακόμα κι αν αυτή η διέξοδος είναι σε έναν κόσμο ακόμα πιο ζοφερό, μπορεί να βοηθήσει να δούμε τον δικό μας με μια λίγο διαφορετική ματιά.

Μέσα στις σημερινές αντίξοες συνθήκες στον εκδοτικό χώρο, με τις πωλήσεις των βιβλίων να μειώνονται συνεχώς, σε τι μπορεί να ελπίζει ένας νέος συγγραφέας κατά τη γνώμη σου;
Χωρίς να είμαι ειδικός στον εκδοτικό χώρο, έχω την εντύπωση ότι υπάρχει ένας σκληρός πυρήνας ανθρώπων που αγαπούν το διάβασμα, οι οποίοι συνεχίζουν και θα συνεχίσουν να αγοράζουν βιβλία όσο δύσκολα και να είναι τα πράγματα. Καταλαβαίνω βέβαια ότι ο χώρος χρειάζεται και τους υπόλοιπους, όχι μόνο τους φανατικούς αναγνώστες –οι οποίοι, από τη μεριά τους, μπορεί να έχουν εξαναγκαστεί να μειώσουν τις αγορές τους–, για να συντηρηθεί.
Πέρα όμως από την οικονομική κατάσταση, φοβάμαι ότι ο ελληνικός λαός δεν αγαπάει το βιβλίο· και μιλάω για τον ελληνικό λαό γιατί δεν έχω εικόνα από άλλες χώρες. Φταίει η παιδεία, φταίει η εξάπλωση της μαζικής κουλτούρας; Δεν ξέρω, γεγονός όμως είναι ότι, βγαίνοντας έξω από τον στενό κύκλο των γνωριμιών μου, εκ των οποίων οι περισσότεροι είναι βιβλιόφιλοι, φαντάζω μάλλον σαν κάποιος περίεργος, ίσως και λοξός τύπος που ασχολείται με μυστήρια πράγματα όπως τα βιβλία.
Είναι, λοιπόν, προφανές ότι το κλίμα δεν είναι ευοίωνο για έναν καινούργιο συγγραφέα. Όχι ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, βιβλία που κάνουν επιτυχία ακόμα και στους καιρούς μας, είναι γεγονός όμως ότι ένα μεγάλο ποσοστό των βιβλίων που εκδίδονται θα περάσουν απαρατήρητα, καμιά φορά χωρίς αυτό να έχει σχέση με την ποιότητά τους. Οπότε, το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος που μπαίνει τώρα στον χώρο, είναι να προσπαθεί να γράφει όσο το δυνατόν καλύτερα μπορεί, να διαβάζει, να μαθαίνει, και ίσως κάποια στιγμή να έρθει και η σειρά του. Για εμένα ήταν μεγάλο βήμα να βγάλω τη δουλειά μου προς τα έξω. Το να την ανακαλύψει, λοιπόν, και να τη διαβάσει ένας άνθρωπος, πόσω μάλλον κάποιος που δεν έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου, είναι αυτό στο οποίο ελπίζω, αυτό που με τρέφει – και τον καθένα, φαντάζομαι. Προφανώς όλοι ευχόμαστε αυτοί οι άνθρωποι να είναι όσο περισσότεροι γίνεται, αλλά κάθε αναγνώστης είναι πολύτιμος.

Ποια ήταν η αφορμή για το βιβλίο; Τι σε εμπνέει να γράφεις γενικότερα;
Το βιβλίο περιέχει πέντε ξεχωριστά κείμενα, οπότε υπήρξαν πέντε διαφορετικές αφορμές. Μπορεί να υπάρχει πάντα ένα κοινός εσωτερικός παρονομαστής, η μορφή όμως αυτών των αφορμών ποικίλλει. Άλλες φορές είναι μια φράση ή μια εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό· άλλες φορές έχω κάποιον πολύ συγκεκριμένο προβληματισμό στο μυαλό μου που θέλω να εκφράσω· κάποιες άλλες δεν έχω ιδέα ποιος είναι αυτός – προκύπτει στην πορεία ή ακόμα και μετά το τέλος της συγγραφής. Αν θελήσω να ψυχαναλύσω τον εαυτό μου, χωρίς να έχω στην πραγματικότητα τις γνώσεις να το κάνω, νομίζω ότι οδηγήθηκα στο γράψιμο γιατί, όταν άρχισα να πρωτοκάνω κάποιες σκέψεις για τη θέση μου στον κόσμο, άρχισα να έχω προβληματισμούς για τους οποίους δεν μπορούσα να μιλήσω στους γνωστούς μου – ήταν λίγο η συστολή, λίγο το ότι πέρασα έντονα μετά την εφηβεία αυτή την περίοδο που νιώθεις ότι είσαι ολομόναχος στον κόσμο και δεν σε καταλαβαίνει κανείς. Οπότε, μάλλον κάπως έτσι βρήκα διέξοδο στο να εκφράζω αυτές τις σκέψεις μέσα από ιστορίες. Ίσως αυτό να είναι το πρωταρχικό κίνητρο. Από ’κει και πέρα, πλέον με ευχαριστεί (αν και με δυσκολεύει αφάνταστα), το να δημιουργώ φανταστικούς ανθρώπους, να τους φορτώνω προβλήματα και, κυρίως, να ψάχνω τα λόγια για να τα πω όλα αυτά.
Αυτό που θέλω να πω –αν έχει κάποια αξία– , είναι ότι τα κείμενα του βιβλίου μπορεί να τα έγραψα σε διάστημα περίπου δύο χρόνων, στην πραγματικότητα όμως είναι αποτέλεσμα δουλειάς πολύ περισσότερων ετών. Από τη στιγμή που ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη συγγραφή έχω περάσει πολλές διαφορετικές φάσεις, εξοικειώθηκα, έμαθα, προσπάθησα να ξεπεράσω τις παιδικές ασθένειες και, θέλω να πιστεύω, κατάφερα να γίνω λίγο καλύτερος.

Εσύ πώς θα περιέγραφες το βιβλίο σου στους αναγνώστες που θα σε ρωτούσαν γι’ αυτό; Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο κοινό στο οποίο απευθύνεται;
Αυτή είναι μια ερώτηση που πάντα προτιμάω να απαντάει κάποιος άλλος για μένα – μου είναι πολύ δύσκολο να μιλήσω γι’ αυτό που έχω γράψει ο ίδιος. Όπως και να ’χει, είναι ένα βιβλίο που έχει να κάνει με ανθρώπους πληγωμένους, που κουβαλούν ασήκωτα φορτία στις πλάτες τους, με ανθρώπους που τα όνειρά τους έχουν διαψευστεί, που κατοικούν σε κόσμους που βρίσκονται επίσης στο μεταίχμιο μεταξύ ζωής και θανάτου. Είναι αλήθεια ότι δεν θα βρείτε πολλή αισιοδοξία σε αυτό το βιβλίο, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι είναι μοιρολατρικό. Δεν προσπαθώ να προβλέψω το μέλλον – ή τουλάχιστον ελπίζω ότι δεν θα είναι αυτό που έχω φανταστεί. Πιο πολύ μπορεί κανείς να το εκλάβει ως μια προειδοποίηση για το πόσο δύσκολα μπορούν να γίνουν τα πράγματα, αν δεν προσέξουμε πού βαδίζουμε.
Τώρα, για το κοινό στο οποίο απευθύνεται το βιβλίο, ειλικρινά δεν ξέρω – δεν θέλω να προκαταβάλω κανέναν. Αυτό που μπορώ να πω είναι απλώς δικό μου όνειρο και καμία σχέση δεν έχει με την πραγματική αξία του βιβλίου, την οποία δεν μπορώ να κρίνω. Θα ήθελα πάρα πολύ, λοιπόν, το βιβλίο να διαβαστεί και από ένα ευρύτερο κοινό – όχι μόνο αυτό που είναι αφοσιωμένο στη φανταστική λογοτεχνία. Από εκεί προέρχομαι και αυτό το κοινό πάντα θα έχει μια ειδική θέση στην καρδιά μου, θα ήταν όμως μεγάλη χαρά και επιτυχία για μένα να φτάσει και σε κόσμο που δεν έχει ασχοληθεί με το είδος ποτέ και, ποιος ξέρει, ίσως να βρει κάτι μέσα που να τον αγγίξει.

Δύο λόγια επίσης για τον τίτλο του βιβλίου και τι σηματοδοτεί.
Η θρησκεία, είτε μας αρέσει είτε όχι, έχει συντροφεύσει την ανθρωπότητα σε όλη της την πορεία, από τα πρώτα μπουσουλήματά της μέχρι και τώρα. Εκτός όλων των άλλων ρόλων που έχει παίξει, προσφέρει σημεία αναφοράς και ορόσημα που τα γνωρίζουν όλοι, ενώ αποδίδει σχηματικά κάποιες ανησυχίες του ανθρώπου, άλλες διαχρονικές και άλλες της εποχής κατά την οποία επινοήθηκε η κάθε θρησκεία. Κάποιοι χαρακτήρες του βιβλίου βρίσκουν καταφύγιο σε δόγματα, θρησκευτικά ή ψευδο-θρησκευτικά, ενώ άλλοι τα απορρίπτουν τελείως. Ακόμη όμως και απορρίπτοντάς τη, είναι γεγονός ότι η θρησκεία μάς αναγκάζει να ασχοληθούμε μαζί της. Νομίζω ότι αυτός είναι ο λόγος που επέλεξα έναν τέτοιο τίτλο, με σαφείς και γνώριμες αναφορές.
Τώρα, όσον αφορά την ίδια τη φράση, νομίζω ότι μπορεί κανείς να την ερμηνεύσει με δύο τρόπους: Το βιβλίο διαδραματίζεται σε περιβάλλοντα κατεστραμμένα και αφιλόξενα, οπότε έχουμε τη συμφωνία που έκανε ο άνθρωπος με τον κόσμο να είναι κύριος και προστάτης του. Ο άνθρωπος απέτυχε, ο κόσμος εκδικείται, άρα η συμφωνία αποδεικνύεται κενή. Η άλλη ερμηνεία είναι ότι στο βιβλίο οι χαρακτήρες αποζητούν διαρκώς τη λύτρωση – απ’ τους άλλους, απ’ το παρελθόν τους, απ’ το περιβάλλον τους, απ’ τον εαυτό τους. Η Καινή Διαθήκη αυτό ακριβώς υποσχόταν στον άνθρωπο, τη λύτρωσή του. Αυτή όμως για τους ήρωες του βιβλίου δεν έρχεται ποτέ, οπότε η διαθήκη αποδεικνύεται κενή.

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται τέσσερα διηγήματα και μια νουβέλα που συνθέτουν μια λυρική δυστοπία φαντασίας, όπου κυριαρχούν, θα έλεγα πρωταγωνιστούν σε μεγάλο βαθμό, οι τόποι όπου διαδραματίζεται η αφήγηση: σκοτεινοί, ρημαγμένοι, μετα-αποκαλυπτικοί ως προς την αισθητική. Πες μου περισσότερα γι’ αυτό το στοιχείο του βιβλίου και πώς οι τόποι αυτοί συνδέονται με τους ήρωες.
Πάντα μου ασκούσαν μια ακαταμάχητη γοητεία αυτού του είδους τα τοπία, μετα-αποκαλυπτικά και εγκαταλελειμμένα. Για παράδειγμα, λάτρεψα, αμέσως μόλις τον ανακάλυψα, τον Πολωνό ζωγράφο Μπεκσίνσκι. Είναι, νομίζω, το σημάδι που έχει αφήσει πάνω τους η ανθρώπινη παρουσία και δραστηριότητα που πλέον τα έχει εγκαταλείψει. Δεν είναι ανάγκη να έχει προηγηθεί κάποια μεγάλης κλίμακας καταστροφή· ακόμα και ένα ξέστρωτο κρεβάτι στο οποίο κοιμόταν κάποιος που δεν υπάρχει πια, μπορεί να κρύβει μέσα του μια τρομερή τραγωδία.
Ομοίως αγαπώ και τους τραυματισμένους απ’ το παρελθόν χαρακτήρες που ενδίδουν στα πάθη τους για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν το παρόν. Και όταν το παρόν τους σχετίζεται με κάποιο τέτοιο σκοτεινό και ρημαγμένο περιβάλλον, διαμορφώνεται μια αλληλεπίδραση μεταξύ χώρου και ψυχοσύνθεσης του χαρακτήρα· το ένα καθρεφτίζει το άλλο. Πιθανώς αυτή η σχέση να είναι αμφίδρομη: Σίγουρα το πού ζούμε επηρεάζει τη συμπεριφορά και τις πράξεις μας, ίσως όμως και η ίδια η ψυχολογική κατάσταση των χαρακτήρων να επηρεάζει με τη σειρά της το περιβάλλον ή το περιβάλλον να είναι απλώς μια απεικόνιση του ψυχισμού τους.

Και ερχόμαστε στο κομμάτι «συγγραφή». Πώς μπήκε στη ζωή σου; Συχνά στο περιβάλλον των συγγραφέων υπάρχει κάποιος που αφηγείται όμορφα ιστορίες και είναι αυτός που θέτει τις βάσεις στην τέχνη της αφήγησης. Υπήρχαν στο δικό σου περιβάλλον ανάλογες επιρροές;
Είχα, όπως πολλοί από εμάς, γιαγιάδες που μου έλεγαν παραμύθια, αλλά δεν νομίζω ότι αυτό ήταν που με έστρεψε προς τη συγγραφή. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι ένα σημείο δεν το είχα σκεφτεί ποτέ στα σοβαρά. Έγραφα μεν στα μαθήματα των αγγλικών πάντα την έκθεση όπου έπρεπε να γράψεις μια ιστορία που να τελειώνει ή να αρχίζει με συγκεκριμένο τρόπο, αλλά αυτό δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση δείγμα. Νομίζω ότι η πρώτη φορά που σκέφτηκα «θέλω να το κάνω κι εγώ αυτό», ήταν όταν διάβασα το «The Sound and the Fury» του Φόκνερ και, αργότερα, όταν έπεσε στα χέρια μου το «Πέδρο Πάραμο» του Χουάν Ρούλφο. Ναι μεν διάβαζα βιβλία και πριν γνωρίσω αυτούς τους δύο συγγραφείς, ήταν όμως αυτά τα βιβλία που με έκαναν να ζηλέψω. Από ’κει και πέρα, είχα ήδη διαβάσει αρκετή επιστημονική φαντασία ώς τότε και πάντα την έβρισκα ιδιαίτερα γοητευτική, οπότε μου ήρθε φυσικό να κινηθώ προς τα εκεί.

«Κάθε μυστικό στην ψυχή του συγγραφέα, κάθε εμπειρία της ζωής του, υπάρχει μέσα στο έργο του», Βιρτζίνια Γουλφ. Συμφωνείς με αυτή την οπτική κι αν ναι σε ποιο βαθμό τα δικά σου βιβλία είναι κομμάτι των εμπειριών σου;
Είναι νομίζω αναπόφευκτο να υπάρχουν μέσα στο έργο του καθενός εμπειρίες, απόψεις, συναισθήματα που ο συγγραφέας έχει βιώσει. Άλλωστε αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο γράφει κανείς, για να εξωτερικεύσει πράγματα που τον τρώνε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τα λογοτεχνικά κείμενα πρέπει να είναι αυτοβιογραφικά. Σαφώς και θα υπάρχουν μέσα χαρακτήρες που δεν μοιάζουν καθόλου στον συγγραφέα, που έχουν απόψεις με τις οποίες αυτός διαφωνεί, θα υπάρχουν συμβάντα που καμία σχέση δεν έχουν με τα όσα έχει ζήσει. Με δεδομένο αυτό, είναι επίσης γεγονός ότι όλοι όσοι ασχολούνται με την αφήγηση ιστοριών έχουν εμμονές, πράγματα τα οποία γυρίζουν να εξερευνήσουν ξανά και ξανά. Οπότε ναι, θεωρώ ότι η παραπάνω άποψη ισχύει, αλλά τα κομμάτια από την ψυχή και τη ζωή του συγγραφέα που υπάρχουν στο έργο είναι καμουφλαρισμένα.
Για να περάσουμε στα δικά μου κείμενα, υπάρχουν φορές που χρησιμοποιώ γεγονότα και λόγια που μπορεί να άκουσα ή να έζησα· υπάρχουν άλλες που παίρνω τέτοια πραγματικά συμβάντα και τα μεταλλάσσω για να ταιριάξουν σε αυτό που θέλω να πω· τέλος, υπάρχουν και οι φορές –και αυτές είναι οι περισσότερες–, που τα γεγονότα που αφηγούμαι τα βγάζω εξ ολοκλήρου απ’ το μυαλό μου. Όλα όμως, σε όποια κατηγορία και αν ανήκουν, εξυπηρετούν μια βαθύτερη ανάγκη να φέρω τα πράγματα στα μέτρα μου. Κι αυτά τα μέτρα σίγουρα έχουν να κάνουν με το ποιος είμαι και με το τι έχω ζήσει.

Ποιο βιβλίο διάβασες ξανά και ξανά; Και γιατί;
Όταν ήμουν πιο μικρός, τα διαθέσιμα βιβλία ήταν πιο περιορισμένα, οπότε κάποια αναγκαζόμουν εκ των πραγμάτων να τα ξαναδιαβάσω. Μερικά από αυτά, όπως είναι η «Κυβεριάδα» του Λεμ, τα ξαναδιάβασα μεγαλύτερος και φυσικά ανακάλυψα πράγματα τα οποία δεν μπορούσα καν να υποψιαστώ τότε. Η αλήθεια όμως είναι ότι πλέον πολύ σπάνια ξαναδιαβάζω βιβλίο. Υπάρχουν βεβαίως έργα που όντως όχι μόνο αξίζουν, αλλά πρέπει να διαβαστούν περισσότερες από μία φορές, από την άλλη όμως ο χρόνος μου είναι πεπερασμένος κι έτσι προτιμώ να ανακαλύπτω νέα αναγνώσματα. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει πως δεν έχω κι εγώ κάποια βιβλία που έχω ξαναδιαβάσει, όπως τα δύο προαναφερθέντα – το «Πέδρο Πάραμο» μάλιστα πρέπει να το έχω διαβάσει τέσσερις φορές, κάτι που αποτελεί ρεκόρ για μένα.

Η συγγραφή ενός βιβλίου είναι κάτι σαν το στοίχειωμα, οι ήρωές σου απαιτούν από ένα σημείο και μετά να πεις την ιστορία τους, ζεις για μεγάλο διάστημα μαζί τους. Ισχύει αυτό στη δική σου περίπτωση;
Για μένα η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν πάντα να βρω την πλοκή μιας ιστορίας. Είχα στον νου μου τους χαρακτήρες, είχα κάποιες καταστάσεις, κάποια διλήμματα, κάποια κίνητρα, το πώς θα φτάσουμε όμως από το σημείο Α στο σημείο Β απαιτούσε –και απαιτεί–, πολλή σκέψη και προσπάθεια. Γι’ αυτό και τα τελευταία χρόνια αποφεύγω να πηγαίνω στα τυφλά – σχεδιάζω προσεκτικά τα βήματα της ιστορίας. Υπό αυτή την έννοια, δεν αφήνω τους ήρωες να με πάνε όπου θέλουν αυτοί. Από την άλλη όμως, είναι γεγονός ότι όταν κάποιος χαρακτήρας αποκτήσει ζωή μέσα μου, είναι πια πολύ δύσκολο να τον αφήσω και να μην τον εκμεταλλευτώ. Μπορεί να χρειαστεί πολύ καιρό και πολύ κόπο, θα με αναγκάσει όμως τελικά να πω την ιστορία του.

Επόμενα συγγραφικά σχέδια;
Κατ’ αρχάς, να πω ότι συμμετέχω στην ανθολογία «α2525: Ιστορίες από την Αθήνα του μέλλοντος» μαζί με εξαιρετικούς συγγραφείς, η οποία μόλις κυκλοφόρησε. Είναι μια έκδοση της Αθηναϊκής Λέσχης Επιστημονικής Φαντασίας και αποτελεί μέρους του έργου της εικαστικού Λίνας Θεοδώρου, που εκτίθεται στην έκθεση «Tomorrows» της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών.
Όσον αφορά το μέλλον, είναι ακόμα πολύ νωρίς, έχω όμως ξεκινήσει να γράφω ένα μυθιστόρημα. Δεν έχω γράψει ποτέ κάτι τέτοιας έκτασης –μέχρι τώρα ασχολούμουν αποκλειστικά με διηγήματα και η νουβέλα που περιέχεται στο βιβλίο είναι ό,τι μεγαλύτερο έχω γράψει ποτέ–, και έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι το μυθιστόρημα είναι εντελώς άλλο πράγμα· απαιτεί ένα συγγραφέα-ζογκλέρ, που να προβλέπει, να ισορροπεί και να αιτιολογεί ένα σωρό διαφορετικά στοιχεία. Δεν ξέρω τι θα προκύψει τελικά, είναι όμως μια πρόκληση κι ένα στοίχημα που έχω βάλει με τον εαυτό μου και ελπίζω να έχει αίσιο τέλος.

Ηφαιστίων Χριστόπουλος είναι το πραγματικό όνομα του Ηφαιστίωνα Χριστόπουλου. Γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα, αλλά μέρος των πρώτων χρόνων της ζωής του το πέρασε στη Νιγηρία, απ’ όπου δυστυχώς δεν θυμάται και πολλά. Ενηλικιώθηκε διαβάζοντας –περισσότερο λογοτεχνία, παρά τα μαθήματά του είναι η αλήθεια– και, όταν ήρθε η ώρα, σπούδασε ναυπηγός στο ΕΜΠ. Η αγάπη του όμως για τη γλώσσα και τη λογοτεχνία τον οδήγησαν να σπουδάσει και αγγλική φιλολογία, της οποίας είναι πλέον τελειόφοιτος. Οι πρώτες του δημοσιεύσεις ήταν στις ανθολογίες ΕΦΦάνταστες Ιστορίες και Εφαρμοσμένη Μυθομηχανική, ενώ «H Κενή Διαθήκη» (εκδόσεις Momentum) είναι η πρώτη του σόλο εμφάνιση. Ζει παίζοντας με τις γάτες του στον Πειραιά.

Η ομάδα μας

Ημερολόγιο

Τελευταία άρθρα

Κόμικς που έγιναν σειρές / The Punisher

Η Λαμπρινή Καραθανάση παρουσιάζει στη στήλη της "Κόμικς που έγιναν σειρές" μια σειρά που δημιουργήθηκε από κόμικς.

The Punisher
10.12.2017
Περισσότερα

Περιήγηση στον μαγικό κόσμο του Κάρλος Ρουίθ Θαφόν

Η Ελένη Κίτσου μας ταξιδεύει στον μαγικό κόσμο του  Κάρλος Ρουίθ Θαφόν.
10.12.2017
Περισσότερα

Περιπλανήσεις σε ξένη γλώσσα / The confusion of languages

Η Αφροδίτη Δημοπούλου στη στήλη της με τίτλο "Περιπλανήσεις σε ξένη γλώσσα", με όχημα την αγγλική γλώσσα κάθε μήνα θα παρουσιάζει επιλογές της από την ξενόγλωσση λογοτεχνία.

The confusion of languages
03.12.2017
Περισσότερα

Κριτικές αναγνωστών

ΣΚΙΕΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΙΝΝΣΜΟΥΘ ΣΚΙΕΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΙΝΝΣΜΟΥΘ Ξένη Λογοτεχνία ΣΥΛΛΟΓΗ JEMMA PRESS 22/11/63 22/11/63 Ξένη Λογοτεχνία Stephen King BELL ΣΙΝΟΥΧΕ, Ο ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ ΣΙΝΟΥΧΕ, Ο ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ Ξένη Λογοτεχνία Mika Waltari ΚΑΛΕΝΤΗΣ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΜΕΛΙ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΜΕΛΙ Ελληνική Λογοτεχνία Χριστίνα Ζέμπη ΩΚΕΑΝΙΔΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΟΥΜΠΟΪΣΣΕΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΟΥΜΠΟΪΣΣΕΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΟΥΝ Ξένη Λογοτεχνία Tom Robbins ΑΙΟΛΟΣ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ Ξένη Λογοτεχνία Victor Hugo ΣΜΙΛΗ ΑΜ' ΕΠΟΣ ΑΝΕΡΓΩΝ ΑΜ' ΕΠΟΣ ΑΝΕΡΓΩΝ Ελληνική Λογοτεχνία ΟΜΑΔΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ VAKXIKON.GR ΤΟ ΥΓΡΟΝ ΠΥΡ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΙΣΧΥ ΤΟ ΥΓΡΟΝ ΠΥΡ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΙΣΧΥ Ιστορία/Δοκίμιο/Μελέτη Κωνσταντίνος Καρατόλιος HISTORICAL QUEST ΑΕΤΟΙ ΚΑΙ ΛΥΚΟΙ ΑΕΤΟΙ ΚΑΙ ΛΥΚΟΙ Ελληνική Λογοτεχνία Βαγγέλης Κούτας ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΝΕΡΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΝΕΡΟ Ελληνική Λογοτεχνία Χάρης Βλαβιανός ΠΑΤΑΚΗΣ ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ (ΜΕ) ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ (ΜΕ) ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ Διάφορα Κώστας Γκοτζαμάνης ΠΑΤΑΚΗΣ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Ελληνική Λογοτεχνία Αντώνης Μπουλούτζας ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΑΕΡΟΣΑΚΟ ΧΩΡΙΣ ΑΕΡΟΣΑΚΟ Ελληνική Λογοτεχνία Γαβριήλ Αλεξάνδρου ΙΩΛΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣΚΟΝΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΧΡΥΣΟΣΚΟΝΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΜΟΥ Ελληνική Λογοτεχνία Γεωργία Μαμά ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΣΚΥΛΙΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΣΚΥΛΙΑ Ξένη Λογοτεχνία Ian Rankin ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΡΕ ΦΩΤΕΙΝΗ; ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΡΕ ΦΩΤΕΙΝΗ; Ελληνική Λογοτεχνία Τρύφων Ζαχαριάδης ΑΡΜΟΣ