Έχουμε διαβάσει 2338 βιβλία

Διήγημα Νο 17 / Σκοτεινός θάλαμος

Σκοτεινός θάλαμος
Ηλίας Φλωράκης

Κοίταξα για άλλη μια φορά από το παράθυρο κάτω, στο βρεγμένο σοκάκι. Μέσα στο κρύο, ακουμπισμένος στην κολόνα, καθόταν ο Τζίμι Φλάνινγκαμ. Είχε έρθει για μένα. Το ξέρω. Το νιώθω. Νιώθω ότι ήρθε η ώρα.

ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΘΑΛΑΜΟΣ

Ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Ο Τζίμι Πατσίνο, χωμένος μέσα στο ξεφτισμένο παλτό του, βλαστημούσε την ώρα και τη στιγμή που είχε χωθεί σ’ αυτήν την υπόθεση. Σήμερα, ήταν η τυχερή του μέρα. Γι’ αυτό περίμενε τόσες ώρες μέσα στο κρύο. Καθόταν και παρακολουθούσε το δωματιάκι στον τρίτο και τελευταίο όροφο του γέρικου σπιτιού, απέναντί του.

Τζίμι Πατσίνο. Όταν μετακόμισε στη μεγαλούπολη και μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες στο χώρο του τζόγου, αποφάσισε να δοκιμάσει αυτό που λέγεται «Ιδιωτικός Ντεντέκτιβ». Είχε ήδη κάποιες διασυνδέσεις, τίποτα σπουδαίο, και με ένα μικρό δάνειο άνοιξε ένα γραφειάκι. Το πραγματικό του όνομα ήταν Τζίμι Φλάνινγκαμ. Το άλλαξε σε Πατσίνο, πιστεύοντας ότι το ίδιο το όνομα, θα ήταν μια καλή και προπάντων δωρεάν, διαφήμιση. Επίσης, θεώρησε ότι η ιταλική νότα θα τον βοηθούσε περισσότερο με τις πελάτισσες. Ο Τζίμι Πατσίνο είχε και ένα χαϊδευτικό. Τζίμι ο Σπίντυ ή ο Γρήγορος Τζιμ. Χαϊδευτικό που το είχαν βγάλει οι φίλοι του, μετρημένοι στα δάχτυλα, επειδή έτρεχε πιο γρήγορα από τα χρέη που τον κυνηγούσαν.

Αυτή ήταν η πρώτη υπόθεση που αναλάμβανε, χωρίς να έχει πελάτη. Είχε βαρεθεί τις μικροϋποθέσεις. Ήθελε κάτι μεγάλο, κάτι άξιο της φήμης που έλεγε ότι είχε. Κι αυτή η υπόθεση του είχε έρθει κουτί. Και δεν ήταν καθόλου εύκολη. Κάποιος φωτογράφος είχε κερδίσει πολλά χρήματα, στέλνοντας αποκλειστικές φωτογραφίες δολοφονιών σε περιοδικά. Την υπόθεση άνοιξε κάποιος εισαγγελέας, όταν παρατήρησαν ότι οι φωτογραφίες αυτές ήταν τραβηγμένες την ώρα που το έγκλημα βρισκόταν σε εξέλιξη, χωρίς όμως να φαίνεται ο δράστης. Και το σημαντικότερο, ότι ο βαθμός βιαιότητας των εγκλημάτων ξεπερνούσε σε φαντασία και ωμότητα, κάθε προηγούμενο. Και τα θύματα είχαν αυτόν τον ανυπέρβλητο τρόμο στα πρόσωπά τους ... όσα είχαν πρόσωπο. Ο άγνωστος φωτογράφος, κατηγορήθηκε για συνεργία και ηθική αυτουργία κατά συρροή, χωρίς όμως να αποδειχτεί στο τέλος τίποτα. Έτσι, ο φάκελος είχε μπει στις άλυτες υποθέσεις. Η αστυνομία σταμάτησε να ενοχλεί το φωτογράφο, παρόλο που οι φωτογραφίες εγκλημάτων συνέχισαν να στέλνονται και να δημοσιεύονται, κάνοντάς τον ακόμη πιο πλούσιο . Κάπου σε αυτή τη στιγμή, ήταν που ο Γρήγορος Τζιμ θέλησε να χώσει τη μύτη του. Αν την έλυνε, θα γινόταν διάσημος. Αν όχι ... Ε, δεν είχε και τίποτα να χάσει. Ήταν μόλις δύο μήνες που παρακολουθούσε τον Ματέους. Και σήμερα είχε στο πρόγραμμά του μια επίσκεψη, απρόσκλητη, στο σπίτι του. Ήθελε να δει τα πράγματα από κοντά. Να ελέγξει, να χωθεί, χωρίς κάποιον ιδιαίτερο στόχο. Έτσι είχε δει στην τηλεόραση ότι κάνουν οι μεγάλοι ντεντέκτιβ. Ένιωθε τυχερός σήμερα. Είχαν περάσει αρκετές ώρες, όταν το φως στο δωμάτιο του Ματέους, έσβησε. Ήξερε ότι ο Ματέους τέτοιες μέρες έβγαινε για κυνήγι. Κυνήγι θηλυκών, ξοδεύοντας τα απίστευτα ποσά που κέρδιζε από τις φωτογραφίες. Ο Τζιμ χώθηκε μέσα στη σκιά και παρέμεινε εκεί, μέχρι που σιγουρεύτηκε ότι όλα ήταν καθαρά. Ανέβηκε βιαστικά στο σπίτι του φωτογράφου. Παραβίασε με δυσκολία την πόρτα και μπήκε μέσα. Το σπίτι ήταν λιτό. Ένας παλιός καναπές, μια καρέκλα και ένα μεγάλο στρώμα, γέμιζαν τον κυρίως χώρο. Ένα πορτάκι οδηγούσε προφανώς στην τουαλέτα, ενώ η κουζίνα, αν μπορούσε να τη θεωρήσει κάποιος κουζίνα, χώριζε από τον υπόλοιπο χώρο με ένα παραβάν. Οι τοίχοι ήταν βαμμένοι μαύροι και το χώρο γέμιζαν αφίσες, μεγενθύσεις φωτογραφιών, πεταμένα περιοδικά στο πάτωμα και κουτιά μπύρας. Ο Τζιμ παρατήρησε ότι οι φωτογραφίες που ήταν κολλημένες στον τοίχο δεν είχαν καμία σχέση μ’ αυτό για το οποίο είχε έρθει εδώ. Ο φωτισμός ήταν πολύ χαμηλός και με δυσκολία πρόσεξε τη μαύρη πορτούλα, με το κόκκινο φωτάκι από πάνω της. Δεν είχε χρόνο για χάσιμο, έτσι κατευθύνθηκε προς τον σκοτεινό θάλαμο. Αν θα υπήρχε κάτι ενδιαφέρον, θα ήταν εκεί. Άνοιξε την πόρτα, ψαχουλεύοντας για το διακόπτη. Πάτησε τον πρώτο που βρήκε.

Το άσπρο φως δημιούργησε τεράστιο κοντράστ στα μάτια του και το έκλεισε αμέσως. Κοίταξε πίσω σου προς το παράθυρο, μήπως το φως τράβηξε κάποιο ανεπιθύμητο βλέμμα. Πάτησε έναν δεύτερο διακόπτη και άναψε το κόκκινο φως. Ένιωθε πολύ τυχερός σήμερα. O σκοτεινός θάλαμος ήταν λίγο μεγαλύτερος, απ’ ό,τι περίμενε. Ήταν μια αποθήκη με όλα τα σύνεργα εμφανίσεως των φιλμ. Ο χώρος ήταν πολύ καθαρός και συμμαζεμένος,σε σχέση με το υπόλοιπο σπίτι. Υπήρχαν ράφια με άλμπουμ φωτογραφιών, υλικά φωτογραφίσεως, μηχανές, φακοί, κουτιά, δοχεία και άλλα σχετικά αντικείμενα. Όλα τακτοποιημένα σε μια τάξη, με ιδιαίτερη φροντίδα. Μια φροντίδα, που έκανε τον Τζίμι να καταλάβει ότι βρισκόταν πια στον προσωπικό χώρο του Ματέους. Άρχισε να παρατηρεί τα αρνητικά που ήταν κρεμασμένα στο σχοινάκι, πάνω από τα δοχεία με τα υγρά εμφανίσεως. Ένας καινούργιος φόνος εξελισσόταν στις στάσεις του φιλμ, καρέ καρέ. Το θύμα ήταν μια γυναίκα που ...
(Μπλακ-άουτ.)

Όταν συνήλθε ο Τζιμ, βρισκόταν δεμένος στην καρέκλα, στη μέση κάποιου δωματίου. Ο Ματέους τον περίμενε να συνέλθει,καθισμένος στο κρεβάτι, γεμίζοντας τη φωτογραφική μηχανή με καινούργιο φιλμ.

«Συνήλθες; Καιρός ήταν. Δεν ήθελα να σε χτυπήσω τόσο δυνατά. Σε θέλω ζωντανό».
«Με περίμενες;» ρώτησε ο Τζιμ.
«Φυσικά. Είχα αγοράσει το φιλμ από προχτές», απάντησε γελώντας. «Ξέρεις κάτι; Σε περίμενα τελείως διαφορετικό. Πιο ωραίο και προπάντων, πιο έξυπνο. Το προγούλι σου είναι κληρονομικό; Αλήθεια, τι περίμενες να βρεις εδώ μέσα;»
«Την απόδειξη της ενοχής σου. Πιστεύω πως στις φωτογραφίες σου δεν φαίνεται ο δράστης, γιατί η δουλειά είναι στημένη από σένα».
«Τελικά, είσαι ακόμα πιο βλάκας. Μάλλον σε υπερτίμησα. Δεν νομίζω ότι κάποιος θα έβγαζε λεφτά με τις φωτογραφίες των φόνων του, αφού κάλλιστα θα μπορούσε να βγάλει λεφτά από τους ίδιους τους φόνους».
«Κάποιος άρρωστος σαν και σένα, θα έκανε το παν για την τέχνη. Πρόσεξα πόσο σου αρέσει να βγάζεις φωτογραφίες».
«Χαχαχα… Αλήθεια; Τι σε κάνει να το πιστεύεις αυτό;»
«Σου αρέσει να βλέπεις τα πράγματα, μέσα από το φακό και να τα αποτυπώνεις στο φιλμ. Γι’ αυτό ζεις. Και ήθελες κάτι συνταρακτικό, αφού οι φωτογραφίες σου ήταν για τα σκουπίδια. Είσαι ένας αποτυχημένος».

Τα μάτια του Ματέους μίκρυναν από μίσος. Κανείς πια δεν θα τον ξαναέλεγε αποτυχημένο. Πήγε μπροστά στον Τζίμι, σήκωσε το χέρι με τη μηχανή και το κατέβασε με φόρα στο κεφάλι του. Για δεύτερη φορά ο Τζιμ λιποθύμησε, νιώθοντας το πηχτό αίμα να κυλάει στο πρόσωπό του.

Όταν συνήλθε, το κεφάλι του βούιζε σαν σμήνος από μέλισσες. Το ανασήκωσε με δυσκολία. Στο δωμάτιο ήταν μόνο ο Ματέους που καθόταν απέναντί του, με στημένη τη φωτογραφική μηχανή.

«Βλέπω ότι το έχεις μέσα σου να κάνεις κακό», είπε ο Τζιμ.

«Για μια ακόμα φορά λάθος, κύριε ντετέκτιβ της δεκάρας. Έχω μέσα μου το ίδιο το Κακό. Κάποτε, έπαθα ένα ατύχημα. Όταν ήρθαν να με πάρουν, εγώ δεν ήθελα να φύγω. Ήθελα να ζήσω και να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Να γίνω διάσημος για τις φωτογραφίες μου. Έτσι έκλεισα αυτήν τη συμφωνία. Εγώ θα βρίσκω την τροφή τους και αυτοί θα μου δίνουν την αποκλειστικότητα. Βέβαια, θα ήθελα να φαίνονται και Αυτοί στις φωτογραφίες μου, αλλά η μορφή τους δεν αποτυπώνεται στο φιλμ. Μια φορά προσπάθησα να τους δω και το μετάνιωσα. Το ψύχος που διαπέρασε τα βάθη της ψυχής μου... ο τρόμος που φώλιασε στο μυαλό μου... η άσπρη τούφα μαλλιών στο κεφάλι μου... Δεν θα το ξαναδοκιμάσω. Μέσα από τη μηχανή δεν βλέπω τίποτα, εκτός από τα φυσικά, υλικά πράγματα. Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά, κατά μέρος. Αποφάσισα να σε κάνω φωτομοντέλο... κοίτα το πουλάκι...» Μια μαύρη σκιά πετάχτηκε μέσα από τον Ματέους, γέμισε το δωμάτιο και όρμησε στον Τζίμι «Φώτοσταρ» Πατσίνο Φλάνινγκαμ. Όσο έντονος ήταν ο τρόμος που είχε χαραχτεί στο πρόσωπό του, άλλο τόσο έντονη ήταν και η ευτυχία που είχε ζωγραφιστεί στο πρόσωπο του Ματέους. Ακολούθησαν κι άλλες σκιές σ’ αυτό το φαγοπότι. Το φιλμ γέμισε γρήγορα. Αν και σε αυτή την περίπτωση θα ήθελε κι άλλο, για το προσωπικό του άλμπουμ.

***

«Τέλος».
Παράτησα τη γραφομηχανή και ξανακοίταξα από το παράθυρο. Ο Τζίμι Φλάνινγκαμ ήταν ακόμα εκεί. Αλλά τώρα είχαν έρθει και οι άλλοι. Τους είχα παρατήσει τόσο καιρό. Και δεν ήταν σωστό, ούτε γι’ αυτούς ούτε για μένα. Αντί να τους αφιερώσω λίγο χρόνο, σπαταλούσα τις ώρες μου άσκοπα. Και τώρα, ήρθαν να πάρουν αυτό που τους χρωστάω. Γιατί το χρωστάω και σε αυτούς και σε μένα. Αλλά τώρα είναι αργά. Δεν μπορώ να μπαλώσω τα πράγματα, με προχειροδουλειές. Ήρθαν σε μένα, μου έδωσαν τον εαυτό τους και εγώ δεν τους έδειξα τον ανάλογο σεβασμό, σαν ερασιτέχνης. Και τώρα ήρθε η ώρα.

***

Άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα ο Τζίμι Φλάνινγκαμ. Ακολούθησε ο Ντας Λόνκαν, ο δόκτορας Λιο Φ. Συράκ, πάνω στο αναπηρικό καροτσάκι του, με τη βοήθεια του Τζο Κέρμαν. Τέλος, μπήκε ο Ματέους και τρεις ακόμα, της παρέας. Όλοι είχαν κάτι κοινό με τον Φερνάντες Ντε Κόρτε. Όλοι ήταν ήρωες του. Πρωταγωνιστές ιστοριών που δεν είχαν εκδοθεί ποτέ. Ιστοριών που δεν είχαν γραφτεί καν στο χαρτί.

Τον βάλανε στη μέση. Αυτός γύρισε και τους κοίταξε έναν έναν στα μάτια. Ο Ντας Λόνκαν ήταν αυτός που έκανε την αρχή. Και σιγά σιγά, όλοι άρχισαν να παίρνουν μέρος στον σιωπηλό και συγχρόνως βάναυσο, ξυλοδαρμό. Το σώμα του Φερνάντες έπεσε κάτω. Αναίσθητο; Νεκρό; Αλλά κανείς δεν σταμάτησε να τον χτυπάει. Μετά από αρκετή ώρα... (ή μήπως μέρες;), ο δόκτορας τους συγκράτησε.

«Ήρθε η ώρα» φώναξε.
Όλοι κάνανε πίσω. Ο δόκτορας σηκώθηκε όρθιος. Πλησίασε το σώμα του Φερνάντες. Έλεγξε τα μάτια του. Πίεσε το μαλακό πια, κεφάλι του και γυρνώντας στους άλλους, τους είπε: «Είναι έτοιμος. Τώρα, μπορεί να βγει».

Σήκωσε με τα δύο χέρια το αναπηρικό του καροτσάκι και το πέταξε πάνω στο κεφάλι του Φερνάντες. Κάτω από την πίεση, το κεφάλι έσκασε σαν μπαλόνι, γεμίζοντας τους τοίχους, με αίματα και μυαλά.

Άρχισαν να στάζουν προς τα κάτω, δημιουργώντας γράμματα. Κοίταξαν όλοι στον τοίχο και είδαν κάτω από τα μυαλά και τα αίματα, να σχηματίζονται, λέξεις, προτάσεις, σελίδες από ιστορίες. Και διαβάσαν όλοι, στον τοίχο πάνω, τίτλους όπως «Τελικό Πέρασμα», «Τελευταίες Στιγμές, Πριν Από» και «Ιστορίες Χωρίς Τέλος». Ιστορίες με τα ονόματά τους μέσα. Ιστορίες με άλλες διαστάσεις. Ιστορίες γεμάτες παράνοια, πόνο, αγάπη και μίσος. Και με μια ικανοποίηση ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους, έφυγαν.

Τέλος. Ή Μήπως ... η ΑΡΧΗ;
Καληνύχτα σας ...

Βιογραφικό
Ο Ηλίας Φλωράκης το 2001 διακρίνεται στον πανελλήνιο διαγωνισμό διηγήματος του περιοδικού ELLE με την ιστορία "Ατελείωση Αγάπη", που εκδίδεται στη συλλογή "20+1 Ιστορίες", εκδ. Καστανιώτη (2000). To 2001 εκδίδεται "Το Μπαράκι του Τσάρλι", εκδ. Καστανιώτη. Το 2004 η ιστορία του "Ο Ακυμάτιστος Τζο" κερδίζει το πρώτο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό διηγήματος "ΖΩΓΙΑ", στην Θεσσαλονίκη. Το 2005 η ιστορία "Ο Ήλιος, η Σελήνη και η Γη" κερδίζει το Β' Βραβείο Αφηγήματος στον πανελλήνιο διαγωνισμό "Σικελιανά 2005" που διοργάνωσε "Το Καφενείο των Ιδεών", μαζί με την "UNESCO Πειραιώς και Νήσων" και την "Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών". Το 2004 μετακομίζει στην Αθήνα και εργάζεται ως τεχνικός συντάκτης στο περιοδικό RAM (μέχρι το 2008). Aναλαμβάνει επίσης την τεχνική επιμέλεια του ηλεκτρονικού παιχνιδιού για υπολογιστές «Ο πόλεμος της Τροίας» για λογαριασμό των Εκδόσεων Μαλλιάρης Παιδεία. Τον Δεκέμβρη του 2006 εκδίδεται "Ο Θεραπευτής", εκδ. Άγκυρα. 16 ιστορίες κυρίως με ταξίδια στα όνειρα, παράλληλους κόσμους και το υποσυνείδητο. Από το 2007 συντονίζει το εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής του Ash In Art, μέχρι σήμερα. Το 2010, ο θεατρικός σατιρικός μονόλογος «Je t’aime», κείμενο και σκηνοθεσία του ίδιου με πρωταγωνίστρια την Αγγελική Ειρήνη Μήτση, κερδίσει το Βραβείο Πρωτότυπου Σατυρικού Κειμένου και Έπαινο Γυναικείας Ερμηνείας στο 2ο Φεστιβάλ Σάτιρας Ερασιτεχνικών Θιάσων «Μώμος ο Πατρεύς», της Πάτρας. Το 2011, ανεβάζει την θεατρική παράσταση “White Pages” στο θέατρο Ασωμάτων στο θησείο, και στα πλαίσια του φεστιβάλ Off Off Athens 4, στο Επί Κολωνώ. Το 2012, η μικρού μήκους ταινία «A Simple Story», γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον ίδιο, κερδίζει το βραβείο Καλύτερης Ελληνικής Ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Πελλοπονήσου. Ιστορίες και άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε συλλογές, περιοδικά και δικτυακούς τόπους.

Η ομάδα μας

Ημερολόγιο

Τελευταία άρθρα

10 χρόνια Diavasame.gr

10 χρόνια Diavasame.gr!
Ένα κείμενο από τους συντάκτες και ευχές από ανθρώπους του βιβλίου!
22.06.2017
Περισσότερα

Comic Corner / Kuroko's Basketball

Η Λαμπρινή Καραθανάση παρουσιάζει κάθε μήνα ένα Box Set Comic, που κυκλοφορούν σε DVD, στη στήλη της Comic Corner.

Kuroko's Basketball
18.06.2017
Περισσότερα

Συνέντευξη με τον Ηφαιστίωνα Χριστόπουλο

Έξι νέοι συγγραφείς μιλούν στο Diavasame.gr και την Αγγέλα Γαβρίλη για το πρώτο τους βιβλίο και την περιπέτεια της συγγραφής.

Ηφαιστίων Χριστόπουλος
18.06.2017
Περισσότερα

Κριτικές αναγνωστών

ΣΚΙΕΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΙΝΝΣΜΟΥΘ ΣΚΙΕΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΙΝΝΣΜΟΥΘ Ξένη Λογοτεχνία ΣΥΛΛΟΓΗ JEMMA PRESS ΦΙΛΜ ΝΟΥΑΡ ΦΙΛΜ ΝΟΥΑΡ Ελληνική Λογοτεχνία Δημήτρης Γ. Στεφανάκης ΨΥΧΟΓΙΟΣ 22/11/63 22/11/63 Ξένη Λογοτεχνία Stephen King BELL ΣΙΝΟΥΧΕ, Ο ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ ΣΙΝΟΥΧΕ, Ο ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ Ξένη Λογοτεχνία Mika Waltari ΚΑΛΕΝΤΗΣ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΜΕΛΙ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΜΕΛΙ Ελληνική Λογοτεχνία Χριστίνα Ζέμπη ΩΚΕΑΝΙΔΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΟΥΜΠΟΪΣΣΕΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΟΥΜΠΟΪΣΣΕΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΟΥΝ Ξένη Λογοτεχνία Tom Robbins ΑΙΟΛΟΣ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ Ξένη Λογοτεχνία Victor Hugo ΣΜΙΛΗ ΑΜ' ΕΠΟΣ ΑΝΕΡΓΩΝ ΑΜ' ΕΠΟΣ ΑΝΕΡΓΩΝ Ελληνική Λογοτεχνία ΟΜΑΔΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ VAKXIKON.GR ΤΟ ΥΓΡΟΝ ΠΥΡ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΙΣΧΥ ΤΟ ΥΓΡΟΝ ΠΥΡ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΙΣΧΥ Ιστορία/Δοκίμιο/Μελέτη Κωνσταντίνος Καρατόλιος HISTORICAL QUEST ΑΕΤΟΙ ΚΑΙ ΛΥΚΟΙ ΑΕΤΟΙ ΚΑΙ ΛΥΚΟΙ Ελληνική Λογοτεχνία Βαγγέλης Κούτας ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΝΕΡΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΝΕΡΟ Ελληνική Λογοτεχνία Χάρης Βλαβιανός ΠΑΤΑΚΗΣ ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ (ΜΕ) ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ (ΜΕ) ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ Διάφορα Κώστας Γκοτζαμάνης ΠΑΤΑΚΗΣ ΜΕΡΕΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΜΕΡΕΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ Ελληνική Λογοτεχνία Δημήτρης Γ. Στεφανάκης ΨΥΧΟΓΙΟΣ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Ελληνική Λογοτεχνία Αντώνης Μπουλούτζας ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΑΕΡΟΣΑΚΟ ΧΩΡΙΣ ΑΕΡΟΣΑΚΟ Ελληνική Λογοτεχνία Γαβριήλ Αλεξάνδρου ΙΩΛΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣΚΟΝΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΧΡΥΣΟΣΚΟΝΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΜΟΥ Ελληνική Λογοτεχνία Γεωργία Μαμά ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΣΚΥΛΙΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΣΚΥΛΙΑ Ξένη Λογοτεχνία Ian Rankin ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ