Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ότι δίπλα σας μπορεί να υπάρχουν κάποιοι που καιροφυλαχτούν και περιμένουν σαν τα “αρπακτικά” να μπουν στη θέση σας προσωπικά ή επαγγελματικά και γενικά να “αρπάξουν” οτιδήποτε μπορέσουν από εσάς, χρησιμοποιώντας σας χωρίς καν εσείς να το αντιληφθείτε; Κι όμως αυτό συμβαίνει καθώς αυτή είναι η νέα μορφή βίας που γεννά η εποχή μας, όντας υπερκαταναλωτική και υπερανταγωνιστική.
Μερικοί από εμάς δεν έχουμε τη δυνατότητα να το αντιληφθούμε και να διακόψουμε τη ροή της εξαπάτησης και της εισβολής στην προσωπική μας ζωή. Όσοι καταφέρνουν και το αντιλαμβάνονται, στην πορεία γίνονται καχύποπτοι, ανασφαλείς και χάνουν τον αυθορμητισμό τους. Ο συναισθηματικός τους κόσμος, για τον λόγο ότι βάλλεται από παντού, καταλήγει να περιχαρακώνεται και να μετατρέπεται σ' ένα κάστρο.
Αυτό έχει ως συνέπεια, η “πύλη” των συναισθημάτων τους να ανοίγει κάθε φορά που οι ίδιοι το επιδιώξουν, πράγμα που σημαίνει ότι η λογική κυριαρχεί σε όλα τα συναισθήματα τους και καταργείται αυτόματα ο αυθορμητισμός.
Κάποιοι δεν θα το θεωρούσαν τόσο κακό. Αν αποδεχθούμε, όμως, την ύπαρξη λογικής στο συναίσθημα και τον απόλυτο καθορισμό των συναισθημάτων μας, μεγαλώνει στο έπακρο η απόσταση ανάμεσα στο φαίνεσθαι και στο είναι.
Ο άνθρωπος που καθορίζει τα συναισθήματα του, και τα χρησιμοποιεί υπέρ του για την επίτευξη των στόχων του, χάνει αυτόματα την πηγαία και ειλικρινή έκφραση τους και γίνεται επικίνδυνος για τους άλλους, καθώς μπορεί να τους χειριστεί όπως και όποτε θέλει. Μετά από αυτή την μικρή παρένθεση, επανέρχομαι στο καίριο ερώτημα, τι είδος ανθρώπου γεννάει η σημερινή εποχή;
Είναι από όλους παραδεκτό, ότι η πολύπλευρη κρίση της εποχής μας, η οποία πρώτα απ’ όλα είναι πνευματική, και όχι οικονομική, δημιουργεί ανθρώπους που ,όταν λόγω συνθηκών δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες τους, μετατρέπονται σε “αρπακτικά” που απομυζούν την εύκολη λεία τους. Η κορύφωση του ανταγωνισμού και της προσπάθειας για επικράτηση του πιο δυνατού και όχι του πιο ικανού έχει οδηγήσει στην αλλοτρίωση και στην κενότητα των ανθρώπινων σχέσεων, στην πώρωση των συναισθημάτων και σε απάνθρωπες λύσεις.
Δεν θα ήταν κοινότυπο να εναποθέσω τις ελπίδες μου σε όσους “φυλάνε Θερμοπύλες”, διαπνέονται ακόμη από ιδανικά και αξίες και συναγωνίζονται τους υπόλοιπους με πιο ανθρώπινο και τίμιο τρόπο. Ας μην βιαστούν κάποιοι να μιλήσουν για προσαρμοστικότητα στη δήθεν σκληρή εποχή, καθώς την κάθε εποχή το ποιόν των ανθρώπων τη διαμορφώνει.
