The greek text is followed by the english version
Η συντάκτρια του Diavasame.gr Αγγέλα Γαβρίλη, της οποίας οι κριτικές για τα δυο βιβλία της Gillian Flynn (''Αιχμηρά αντικείμενα'', ''Σκοτεινός τόπος'') δημοσιεύονται στις σελίδες μας, ''συνάντησε'' μέσω διαδικτύου την Αμερικανίδα συγγραφέα - προϊόν αυτής της υπερατλαντικής επικοινωνίας, είναι η συνέντευξη που ακολουθεί:
Ας αρχίσουμε με τις κλασικές ερωτήσεις μιας συνέντευξης. Πως ακριβώς γράφετε; Όταν βρίσκετε χρόνο κι ένα ήσυχο μέρος ή ακολουθείτε κάποιο συγκεκριμένο ''τελετουργικό'';
Ω, οπωσδήποτε έχω τελετουργικό, διαφορετικά δεν θα τελείωνα ποτέ κανένα βιβλίο. Η δουλειά μου σ' ένα εβδομαδιαίο περιοδικό επί 10 χρόνια, πραγματικά με βοήθησε ν' αποκτήσω πειθαρχία. Όταν έχεις συγκεκριμένα χρονικά περιθώρια, μαθαίνεις να ''στρώνεσαι'' και να γράφεις, δεν μπορείς να περιμένεις τη Μούσα! Συχνά ξεκινάω την μέρα μου μ' ένα μπάνιο, το οποίο ακούγεται παράξενο αλλά με βοηθάει πολύ να εστιάσω σ' αυτό που γράφω- είναι μια καλή ώρα για να σκεφτώ. Όταν φτιάχνω το προσχέδιο, προσπαθώ να γράψω ένα συγκεκριμένο αριθμό σελίδων κάθε μέρα, έτσι αποφεύγω τα μπλοκαρίσματα του συγγραφέα: απλά συνεχίζω να προχωράω. Έπειτα, κατά την επεξεργασία της πρώτης γραφής, το διασκεδάζω πολύ περισσότερο.
Εργάζεστε ως τηλεκριτικός στο περιοδικό ''Entertainment Weekly'' . Έχετε σκεφτεί το ενδεχόμενο να αφήσετε την κανονική δουλειά σας και να ασχοληθείτε αποκλειστικά με την συγγραφή βιβλίων;
Από τον περασμένο Δεκέμβριο είμαι ήδη μια ''πλήρους απασχόλησης'' μυθιστοριογράφος, το οποίο μοιάζει εντελώς παρακμιακό!
Ποιό βιβλίο επηρέασε τη ζωή σας περισσότερο; Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε μέντορα σας;
Για μένα, η μύηση μου στα βιβλία μυστηρίου ξεκίνησε με την Άγκαθα Κρίστι, όταν ήμουν ακόμα παιδί. Ήταν η πρώτη συγγραφέας για ''μεγάλους'' που διάβαζα και παράλληλα ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι ένα κορίτσι μπορεί να γίνει συγγραφέας όταν μεγαλώσει- πραγματικά έγινε το είδωλο μου. Άλλοι συγγραφείς που αγαπώ είναι οι: Joy Williams, Dennis Lehane, Joyce Carol Oates, Martin Amis, Kate Atkinson, Stephen King- για μυριάδες λόγους αλλά κυρίως γιατί είναι όλοι απλά σπουδαίοι συγγραφείς.
Και στα δύο βιβλία σας, οι ήρωες σας είναι ''τσαλακωμένοι'' άνθρωποι. Γιατί ως συγγραφέα σας ελκύουν τέτοιοι χαρακτήρες;
Πάντα είχα προτίμηση στους ηττημένους, αν και υποθέτω ότι οι χαρακτήρες των βιβλίων μου, με τις εξαρτήσεις τους και τις κακές τους έξεις, είναι κάτι πολύ περισσότερο από ηττημένοι. Με γοητεύουν οι χαρακτήρες που αγωνίζονται να είναι ανθρώπινα όντα. Για μένα αυτός είναι ο ορισμός του απόλυτου ήρωα: όποιος καταφέρνει να τα βγάλει πέρα μια μέρα ακόμα, παρά το γεγονός ότι θα προτιμούσε να μην το κάνει.
Κατά τη γνώμη μου, τα βιβλία σας έχουν επιτυχία, γιατί γράφετε ψυχολογικά και κοινωνικά δράματα, μεταμφιεσμένα σε σπουδαίες ιστορίες μυστηρίου. Είναι αυτό αληθές;
Ευχαριστώ, το θεωρώ υπέροχο κομπλιμέντο αυτό- ελπίζω ότι είναι όντως αλήθεια. Μ' αρέσει να χρησιμοποιώ ένα κεντρικό μυστήριο για να προωθώ την πλοκή της ιστορίας, η θεματική μου όμως δεν περιορίζεται μόνο στους φόνους, αλλά αφορά επίσης την κοινωνική και οικονομική σύγκρουση, τους ρόλους των φύλων, ψυχολογικά θέματα... και βέβαια ''κοκκινομάλλες με προβλήματα''!
Στα ''Αιχμηρά αντικείμενα'', το βασικό σας θέμα είναι η γυναικεία βία, ως ένα καλά κρυμμένο μυστικό: οι άντρες δεν θέλουν να ξέρουν τίποτα γι' αυτό, οι γυναίκες κάνουν τα πάντα για να το κρύψουν. Πιστεύετε ότι είναι καιρός πια για τις γυναίκες να το παραδεχτούν ανοιχτά και ν' αντικρίσουν κατάματα την σκοτεινή πλευρά της γυναικείας φύσης;
Πραγματικά το πιστεύω και νομίζω ότι ήδη το κάνουμε. Για κάποιο χρονικό διάστημα, το να μιλούν οι γυναίκες μόνο για τις θετικές ιδιότητες του φύλου τους, ήταν απαραίτητο να γίνει- χρειαζόμασταν αυτές τις επιβεβαιώσεις λόγω των συνθηκών: είμαστε δυνατές, έχουμε αξία, είμαστε έξυπνες, είμαστε συμπονετικές. Όμως τώρα που οι γυναίκες έχουν αποκτήσει ισχυρά ερείσματα στην κοινωνία, είναι νομίζω ώρα να μιλήσουμε και για πιο σκοτεινά θέματα. Οι άντρες μιλούν με ευκολία για την επιθετικότητα τους, έχουν μάλιστα και συγκεκριμένο λεξιλόγιο γι' αυτό. Θεωρώ λοιπόν ότι είναι υγιές να κάνουν και οι γυναίκες το ίδιο.
Ποιά είναι τα αγαπημένα σας ''κακά κορίτσια'';
Α, μ' αρέσει αυτή η ερώτηση! Έχω μια πολύ παράξενη λίστα, όλες οι διεστραμμένες βασίλισσες και οι σατανικές μητριές από τα παραμύθια των Αδερφών Γκριμ φυσικά, ιδιαίτερα εκείνη στο ''Αγριοκυπάρισσο'' . Για να ξαναγυρίσω στην Άγκαθα Κρίστι, υπήρχε μια διάσημη νεαρή δολοφόνος που λάτρευα- δεν θα πω σε ποιό βιβλίο για μην το χαλάσω σε όσους δεν το 'χουν διαβάσει, αλλά όλοι οι fans της Άγκαθα Κρίστι, καταλαβαίνουν ποιά εννοώ. Σαν έφηβη με είχε καθηλώσει η σειρά βιβλίων ''Λουλούδια στην Σοφίτα'' (η υπέροχη, τρομερή μητέρα), ενώ θεωρώ εκπληκτική την αναξιόπιστη αφηγήτρια στο βιβλίο της Zoe Heller, ''Σημειώσεις για ένα Σκάνδαλο''.
Στον ''Σκοτεινό τόπο'', ένιωσα ότι ο πυρήνας της ιστορίας ήταν ο πόνος: ο πόνος σαν ένας σκοτεινός, τρομακτικός τόπος όπου μπορεί κάποιος να παγιδευτεί για πάντα. Είναι αυτό ακριβές;
Οπωσδήποτε είναι ο πόνος: αυτός που προέρχεται από εξωτερικούς παράγοντες- το να είσαι παγιδευμένος σ' ένα αδιέξοδο, σε μια ζωή εξαντλημένη που δεν σου δίνει ευχαρίστηση, συμβαίνει σε τόσους πολλούς ανθρώπους... Αλλά και ο εσωτερικός πόνος, αυτός που βιώνουμε όταν ''κολλάμε'' μέσα στο μυαλό μας, σε τοξικές ψυχολογικές καταστάσεις.
Και ποιό είναι το επόμενο βήμα για την Gillian Flynn;
Ένα μυστήριο τοποθετημένο στο Σικάγο, όπου ένας άντρας θεωρείται ύποπτος για την εξαφάνιση της γυναίκας του. Επίσης δουλεύω το σενάριο για την κινηματογραφική μεταφορά των ''Αιχμηρών αντικειμένων'' (από την εταιρεία Pathe, παραγωγό και στο ''Slumdog Millionaire'')- υπέροχη, τρομακτική διασκέδαση!
Η Αμερικανίδα συγγραφέας Gillian Flynn γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κάνσας Σίτυ του Μισσούρι ενώ σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας και στο Northwestern University. Είναι 35 ετών και ζει στο Σικάγο. Για το πρώτο της βιβλίο ''Αιχμηρά αντικείμενα'' (2006) κέρδισε τα βραβεία CWA Ian Fleming Steel Dagger και CWA New Blood Fiction Dagger ενώ το 2009 εκδόθηκε το νέο της μυθιστόρημα ''Σκοτεινός τόπος''- και τα δύο κυκλοφορούν στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο.
English version
Angela Gavrili interviewing via internet, the American author Gillian Flynn (''Sharp objects'', ''Dark places''), for diavasame.gr.
Let's start with some classical interview questions. How to do you write? Whenever you find time and a quiet place or you have a special writing ''ritual''?
Oh I definitely have a ritual, or I don't think I would ever finish a book. Working for a weekly magazine for 10 years really helped me keep disciplined: When you're on deadline, you learn you have to sit down and write, you can't wait for the muse! I start my day often by taking a bath, which sounds odd, but it's great for me to focus what I'm writing, good "thinking time." When I'm doing a rough draft, I try to do a certain amount of pages a day, which is very factory-like, but it helps me to avoid writer's block: Just keep going. When I start rewrites, then I have more fun.
You work as a tv critic in ''Entertainment Weekly''. Have you ever consider the possibility of leaving your ''day job'' and becoming a full time book writer?
As of this past December, I am officially a full-time novelist, which seems entirely decadent!
What book have influenced your life the most and is there a writer you consider as a mentor?
For me, mysteries started with Agatha Christie when I was a very young child. She was the first "grown-up" author I read, and also the first time I realized a girl can grow up and be an author. I totally idolized her. Other writers I love: Joy Williams, Dennis Lehane, Joyce Carol Oates, Martin Amis, Kate Atkinson, Stephen King- all for myriad reasons, but mostly because they're all simply great writers.
In both your books, your heroes are ''damaged'' people. Why are you, as a writer, attracted to this kind of people?
I always like a good underdog although I suppose my characters, with all their addictions and nasty urges, go beyond underdogs. People who struggle just to be human beings fascinate me. To me, that's the ultimate hero: Someone who manages to survive the day even when she'd rather not.
In my opinion, your books are such a big success, because you write realistic psychological and social dramas, ''disguised'' as great mystery stories. Is there a truth in that?
Thank you-- that's a wonderful compliment. I do hope that's true: I like to use a central mystery as a way to propel a story- that's not just about a murder, but about socioeconomic strife, gender roles, psychological issues...and of course, troubled redheads!
In ''Sharp objects'', your main issue is female violence, as a well-kept secret: men don't want to know about it, women do whatever they can to hide it. Do you believe that is about time for women, to ''come out of the closet'' and face the dark side of female nature?
I really do, and I think we are. For a time, it served a great purpose for women to only talk about positive female attributes: We are strong, we are worthy, we are smart, we are sympathetic. We needed these reassurances. But now that women have a strong foothold in society, I think it's time to talk about the darker stuff. Men talk about their aggression and anger quite easily; they have a vocabulary for it. I think it's healthy, and women should do it too.
Speaking of ''bad girls'', who is your favorite woman villain?
Oh, I love that question! I have a very strange list. All the wicked queens and evil stepmothers from Brothers Grimm, of course, especially the Juniper Tree. To go back to Agatha Christie, she had a famous young female killer I loved early on (I won't say the name of the book so I won't spoil it, but Christie lovers will know who I mean). As a young teenager, I was transfixed by the Flowers in the Attic series-- the beautiful, horrible mother. The unreliable narrator in Zoe Heller's Notes on a Scandal is wonderful.
In ''Dark places'', I felt that the core of your story is about pain: pain as a scary, dark place where someone can be trapped for ever. Is that accurate?
Pain, yes, definitely. Both external--the pain caused by being trapped in a dead-end, exhausting, pleasureless life, which happens to so many people. And internal--the pain we can experience just by being stuck in our own brains, with our own toxic psyches.
What's next for Gillian Flynn?
A mystery set in Chicago, in which a man becomes a suspect in his wife's disappearance. I'm also working on the screenplay for Sharp Objects, which was optioned for film by Pathe (Slumdog Millionaire). Great, scary fun.
