Η μισανθρωπία της πραγματικότητας
Η Σταυρούλα Σκαλίδη γεννήθηκε το 1978 στον Άγιο Αδριανό της Αργολίδος. Εργάζεται ως δημοσιογράφος. Το «Προδοσία και εγκατάλειψη» είναι το πρώτο της μυθιστόρημα.
Το συγκεκριμένο βιβλίο εκτυλίσσεται στη σημερινή εποχή, σε μια ασφυκτική περιοχή, την Κυψέλη. Ο ήρωας του βιβλίου, Ευστράτιος Καθομιλνός, είναι ένας άντρας 35 χρονών, καχεκτικός, μετρίου αναστήματος, καστανός, ιδιοκτήτης ενός ψιλικατζίδικου της γειτονιάς. Βλέπει καθημερινά χιλιάδες ανθρώπους να περνούν και μερικούς απ’ αυτούς να μπαίνουν στο μαγαζάκι του. Ιδιαίτερες σχέσεις έχει αναπτύξει με μια γηραιά κυρία, η οποία εμφανίζεται κάθε τόσο, αποπνέει έναν αέρα αριστοκρατικό και παίρνει συγκεκριμένα πράγματα και ποσότητα. Σταδιακά η σχέση τους γίνεται ελαφρά πιο στενή, γεγονός που δεν χαροποιεί πάντοτε τον νεαρό άντρα, αφού ο ίδιος προτιμά να βρίσκεται προστατευμένος πίσω από το κελί της φυλακισμένης ψυχής του.
Όταν η γηραιά κυρία εξαφανίζεται για αρκετό διάστημα, κάτι που δεν είχε συνηθίσει ο νεαρός ήρωας, ο Στρατής, ξεπερνώντας τις ανασφάλειές του, θα την αναζητήσει στην πολυκατοικία όπου διέμενε. Εκεί έρχεται σε επαφή με τους γείτονές της και μετά από αρκετό καιρό αφήνει την κοινωνική πλευρά του να διαφανεί. Όμως δεν αντέχει και λιποθυμά. Ο θάνατος της πιο κοντινής σε αυτόν παρουσίας, το ξύλο από κάποιο πρεζάκι και ένας μονόπλευρός έρωτας, θα οδηγήσουν τον Στρατή πίσω στη φωλιά του, αντιλαμβανόμενος πλέον την «προδοσία και εγκατάλειψη» του ίδιου του εαυτού.
Η Σταυρούλα Σκαλίδη σκηνοθετεί ένα μυθιστόρημα εμπνευσμένο από τη σκληρότητα της σύγχρονης πραγματικότητας. Η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο, ενώ η γλώσσα συμβαδίζει με το τραχύ ύφος του βιβλίου. Ένα γεγονός που μου έκανε εντύπωση είναι η δομή του κειμένου, που παρουσιάζει ένα έργο συμπαγές και ακέραιο, αλλά και η αίσθηση που αποπνέει, ότι πρόκειται για ένα δουλεμένο κείμενο που δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Κατά τα λοιπά, η θεματολογία δεν είναι κάτι το πρωτότυπο, αλλά δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε πως η απομόνωση των ανθρώπινων ψυχών αποτελεί ένα από τις μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας. Επίσης, κατά την εξέλιξη της ιστορίας διαφαίνεται κατά σημεία μια μικρή αδυναμία στη στοιχειοθέτηση ενός αντρικού χαρακτήρα. Το κείμενο διαθέτει λίγους διαλόγους, όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο. Η αίσθηση της προσωπικής εξομολόγησης θα μπορούσαμε να πούμε ότι επιτυγχάνεται αρκετά καλά και η ωμότητα καταφέρνει να περάσει στον αναγνώστη.
Γενικότερα θα λέγαμε πως πρόκειται για ένα καλό δείγμα γραφής, με πολύ καλή δομή και τεχνική, αλλά υπάρχει και μια κοινοτυπία στο θέμα του βιβλίου. Παρ’όλ’ αυτά, το «Προδοσία και εγκατάλειψη» είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται εύκολα και διατηρεί έντονο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
Στέφανος Ξένος
